Voor de thuiswedstrijd tegen Olva Brugge had de Liga 2-ploeg van HBCI geen extra motivatie nodig. Het was namelijk zo dat, indien er gewonnen werd, de ploeg beloond werd met een thuiswedstrijd tegen Pentagoon Kortessem met de leidersplaats als inzet. Struikelen over de hekkensluiter was dus uit den boze, maar laat één van de inherente kenmerken van struikelen nu net zijn dat het gebeurt als je het niet wilt. Blue White was dus gewaarschuwd, gezien Olva Brugge traditiegetrouw een lastige tegenstander is.
Aan de wedstrijd ging een slechte vrijdagtraining vooraf, gezien de matige opkomst. Het gezegde luidt dan wel dat een slechte generale een goede voorstelling oplevert, maar je mag er natuurlijk geen gewoonte van maken. Coach Verbeke kon voor de gelegenheid rekenen op Senne Vantieghem, Robbe Tack werd in allerijl uit Lebbeke naar De Krekel gevoerd en ook Alexander Maertens en Louis Desmet waren van de partij. (Normaal gezien een gegeven, maar het tweetal was die week samen met keeper Julien Decin als een ware ménage-à-trois naar Seevieljja getrokken. Koddig!)
De wedstrijd kon niet slechter beginnen voor Izegem. Na vijf minuten stonden onze jongens al 0-3 in het krijt. Bij een 1-4 achterstond zette Blue White echter een collectieve tour de force in onder leiding van het natuurlijk leidersfiguur en rasafwerker Sam Naessens. Olva Brugge wist even van geen hout pijlen te maken en na tien zéér sterke minuten in aanval én verdediging wist de thuisploeg een serieuze brug te slaan. (11-4, 20’)
Brugse topschutter Alex Vanhaverbeke had tot dan slechts éénmaal gescoord, maar wist voor de rust toch nog zijn duivels te ontbinden. Hij bracht Olva eigenhandig terug in de wedstrijd met vier doelpunten. De rust werd ingezet met een nog steeds ruime, maar iets linkere tussenstand van 14-9. Izegem had op papier niet echt reden tot klagen, maar wie de eerste helft zag wist wel beter. Er waren ongeveer vijftien uitstekende minuten geweest, maar ook vijftien belabberde.
Het koffiedipje dat Blue White al een heel seizoen achtervolgt was ook zaterdag weer van de partij. Izegem mistte al zijn kansen in de eerste vijf minuten, en voor Olva vloog alles binnen. (14-12, 35’) Godv*rdomme, k*rwa en sh*t, de verwensingen rolden weer als vanouds van de bank. De blauw-witte machine leek weer op gang te sputteren, maar zoals het een oude wagen betaamt, viel die ook weer stil. Een nieuwe vijfpuntenkloof werd weer een voorsprong van twee punten, maar net op tijd werd er wel opnieuw degelijk gehandbald. Naessens en Desmet stonden aan het kanon, net als Ruben Depoortere en Ward Demeulenaere, en Torro Lievens scoorde een mooi doelpunt dat je met wat goodwill een vliegertje mag noemen. (25-17, 49’)
Olva speelde nog tien goede laatste minuten, en misschien mocht Izegem zelfs van geluk spreken dat Bert Remmery ook uitstekend begon te keepen. De één-op-éénshots hield hij als vanouds uit zijn netten. Blue White klungelde er nog tien minuutjes rustig op los, maar liet Brugge niet dicht genoeg komen. Louistje Olivier scoorde het 29ste doelpunt, maar helaas voor iedereen die daar baat bij heeft volgde geen 30ste treffer. Eindstand 29-25.
Blue White mag dus twee punten beschrijven, maar geen sterke prestatie. Tegen leider Kortessem zal het een stuk beter moeten. Supporters op post!
Speelden voor HBCI: Ostyn Willem (D), Remmery Bert (D), Demeulenaere Michiel (1), Depoortere Ruben (2), Desmet Louis (3), Lievens Arne (2), Maertens Alexander, Naessens Sam (11), Olivier Louis (1), Vandewalle Thomas (3), Vantieghem Senne (1), Demeulenaere Ward (4), Tack Robbe

         

            

         

         

© 2021 Handbalclub Izegem
Back to Top