Een laat maar lang verslag van de wedstrijd Izegem - Aalst van vorig weekend! (28-27)

Na een resem moeilijke wedstrijden was het aan onze tweede ploeg om in het duel tegen HC Aalst te bewijzen dat ze geen degradatieteam zijn. De stand in het klassement liegt er wel niet om: Aalst en Izegem telden twee punten meer dan het laatste, puntenloze Olva Brugge. Winnen betekende dus aanspraak maken om dichter bij de middenmoot te sluipen, verliezen betekende een lang seizoen.

In de selectie zat één (letterlijk genomen) waanzinnig grote verrassing. Michiel Demeulenaere (2m45) had al in de voorbereiding te kennen gegeven dat hij graag zou meespelen bij Blue White indien zijn speelkansen bij de eerste ploeg zo groot waren als hij zelf vreesde, en in de belangrijke wedstrijd van vorige zondag was het zover. Toen zaterdagavond op de mossels de vraag kwam of hij stress had voor zijn tweedeploegdebuut antwoordde hij in zijn gekende stijl: ‘Mbwoa, nei, maar kziet wel zitten.’

De opwarming begon met lichte vertraging. De zaal stond na het badmintontornooi van zaterdag nog poedelnaakt, waardoor onze jongens met betwistbaar enthousiasme maar grote nauwkeurigheid hem aankleedden. Aalst startte nog een stuk later aan de opwarming. De eerste supporters zagen de Oost-Vlamingen de zaal binnendruppelen, terwijl BWD al bijna aan keepersopwarming dacht.

Grote afwezige in de tribune was de Belgo-Italiaanse advocaat in spe en in zijn vrije uurtjes doelman bij BWD Julien Decin. Hij onderbrak zijn studiereis in Italië voor een zaterdagavondje feesten in Oostende met zijn studentenclub, en beloofde plechtig zijn schorre stembanden, blauw-witte rookbommen en Italiaanse furie zondag mee te nemen naar De Krekel. Julien deed wat zijn beloofde ‘Wettekst Boetesystem der Blue White Dynamite’ voorging in de Whatsapp-groep: op zich laten wachten.

Na het openingsdoelpunt van Karel, vier doelpunten van Sam Naessens en eentje van Louis Olivier (week na week in betere vorm) stond het 6-3 na acht minuten. De Ajuinen, zoals de mannen van Aalst worden genoemd, hielden de focus in verdediging vooral in het midden en daar lag ook het zwaartepunt van hun aanvalsspel. Toch was hun ervaren opbouwer Lahlou niet de enige man waar ze op teerden. In theorie heeft dit Aalst een zeer degelijke ploeg met nog een sterke, beweeglijke pivot en twee dynamische hoekspelers met een actie.

Izegem kon de voorsprong niet echt verder uitdiepen: telkens als de voorsprong groter dan vier doelpunten kon gaan worden werd gefaald in de afwerking. Op het einde van de eerste helft kwam Aalst ondanks drie doelpunten zoals alleen Karel Vangroenweghe ze maakt toch nog akelig dichtbij. Arne ‘El Toro’ Lievens etaleerde gelukkig zijn neusje voor de goal zoals het een echte pleintjeshandballer betaamt: hij plukte een rebound vinnig van de grond om die genadeloos langs de keeper te schieten. Zo kun er gerust worden met een 14-13 voorsprong, maar had coach Verbeke desalniettemin kopzorgen.

Die kopzorgen werden er niet meteen minder op. Aanvankelijk scoorde Thomas Vandewalle uit een afvallende bal wel het ‘Lelijkste Lobje in De Krekel Ooit’ en kreeg Sam Naessens het publiek aan het kirren met prachtige hoekshots, toch kreeg Blue White geen kans om echt uit te lopen. Tien minuten lang werd een tweepluntenkloof behouden, tot pivot Bjarni Van Audenhove zijn duivels ontbond vanop pivot. Zelfs een Ruben Depoortere op speed had geen tegendoelpunten kunnen verhinderen. Aalst kwam twee doelpunten op voorsprong, en de figuurlijke alarmbellen loeiden van de sporthal tot de Rijksschool, waar het mosselweekend aan de gang was.

In alle mythologische boeken staat geschreven dat in tijden van absolute donkerte, van wanhoop en paniek, wanneer niets nog uitzicht biedt en het laatste beetje hoop is weggeëbd, de Verlosser zich zal komen ontfermen en de Weg zal wijzen. Wie ’s zondags tussen drie en vier aanwezig was in Sporthal De Krekel heeft bovennatuurlijke taferelen mogen aanschouwen, in de persoon Sam Naessens. Vanop hoek bracht hij, ondanks een mandekking op Karel, en met de hulp van Louis Desmet Izegem keer op keer in de wedstrijd, met shots die qua moeilijkheidsgraad exponentiëel in waarde stegen. Vorig seizoen waren er twee ‘Grote Sam Naessens-shows’, dit seizoen is er voorlopig een. Ook Smetje speelde in de eindfase nog een belangrijke rol met twee doelpunten.

Met nog een overvolle minuut op de klok en een scorebord op 28-26 kreeg Aalst alsnog de aansluitingstreffer voor elkaar.
Hoewel Blue White al anticipeerde op een dolle minuut volledige mandekking lieten de Oost-Vlamingen Izegem het spel maken, om passief spel uit te lokken. Die laatste minuut had zomaar uit het dramatische seizoen 2017-2018 kunnen stammen: traag, slordig en achteraf bekeken lachwekkend nerveus handbal dreven coach Verbeke uitzinnig, maar de buzzer kwam net op tijd. 28-27 na een waanzinnig spannende pot handbal.

De cafetaria van Kurt en Sofie moest het wel zonder onze helden stellen: ze werden uitgenodigd om op het mosselweekend te helpen kuisen. Na het poetsen van de eetzaal werden de kelen nog eens gekuist met een pintje, om de dag erna samen alweer te trainen.

Verloren Zoon Julien Decin tekende present om zijn nieuwe keeperstechnieken, geleerd in Italië, te demonstreren en met Ruben Depoortere de laatste grote lijnen van de beloofde ‘Wettekst Boetesysteem der Blue White Dynamite’ te overlopen. Het systeem trad deze week in werking: er volgen interessante tijden voor BWD.

Speelden voor HBCI: Bert Remmery (D), Thomas Vannieuwenhuyse (D), Mathieu Depoortere, Depoortere Ruben, Louis Desmet (2), Arne Lievens (1), Sam Naessens (11), Louis Olivier (4), Stan Vandewalle (1), Thomas Vandewalle (4), Karel Vangroenweghe (5), Sam Verhaeghe, Michiel Demeulenaere, Alexander Maertens

 

         

            

         

         

 
© 2020 Handbalclub Izegem
Back to Top